Tytułowa żona to 64-letnia kobieta, która jednak wymyka się stereotypowi ustatkowanej, starszej pani.

To życiowa partnerka sławnego pisarza, z którym właśnie odbywa podróż lotniczą do Helsinek po odbiór nagrody stanowiącej ukoronowanie jego twórczości. Kilka godzin spędzonych w samolocie staje się pretekstem do wewnętrznego rozliczenia z czterdziestoletnią historią ich małżeństwa i emocjami, które przez te lata się zrodziły - od miłości, przez wstręt i nienawiść do męża. Z jednej strony portret męża to znakomita ilustracja do feministycznej krytyki "panów tego świata", a więc mężczyzny czarującego, przekonanego o swej moralnej i intelektualnej wyższości, protekcjonalnie traktującego żonę, która poświęciła dla niego własną potencjalną karierę pisarki. Ale jest tam też coś więcej niż tylko zwykłe feministyczne popisy - powieść poprzez różne aluzje rzucane na temat rozmiarów poświęcenia żony powoli wsysa jak rasowy horror i tym się w istocie okazuje na samym końcu. Napisana z werwą, błyskotliwa, pełna ironii opowieść ze znakomitym zakończeniem.