Zapowiadała się miła podróż na Sycylię, ale szybko okazało się, że nic nie jest tak, jak powinno. Nikt nie przychodzi na umówione spotkania, nikt nie odpowiada na zadawane pytania, nikt nie pomaga w dotarciu do celu. I pewnie nic by się nie zmieniło, gdyby nie Tosca.

Marlena de Blasi miała napisać artykuł o sycylijskim interiorze, czyli o tym rejonie w głębi wyspy, gdzie turyści już nie docierają, oszołomieni morzem i starożytnymi świątyniami w pobliżu wybrzeża. Autorka wyruszyła w tę podróż ze swoim ukochanym wenecjaninem Fernandem, którego znamy z jej poprzednich książek. Jednak ani jej profesjonalne dziennikarskie przygotowanie, ani jego spokój nie przełamały zmowy milczenia, jaka wokół nich zapanowała. Byli już bliscy rezygnacji, gdy ktoś życzliwy wskazał im drogę do Villa Donnafugata, w której pewna starsza pani mogła wynająć im pokój. To był pierwszy ludzki odruch na tym upalnym pustkowiu, postanowili więc skorzystać z podpowiedzi. Spodziewali się małej willi, a dotarli do pięknego pałacu, w którym żyło i pracowało kilkadziesiąt wdów.

W tym miejscu i w tym momencie skończyło się pisanie artykułu, a zaczęła powstawać książka o miłości, która jest w stanie pokonać każdą przeszkodę. Ale „Tamtego lata na Sycylii” to także opowieść o trudnej historii, o wojnie i mafii. W dzikim, górzystym świecie, gdzie rządzą bogaci, a pracują biedni, nietrudno o wielkie konflikty i tragiczne wybory. Mafia pilnuje, by nic tu nie zmieniło się na lepsze, bo wtedy jej pozorna opieka nad ubogimi straciłaby sens. Dlatego każdy, kto wyłamie się z niepisanej umowy, musi zostać przykładnie ukarany. Ukochany Toski również…

Ale to nie jest smutna historia. Kobiety w tej opowieści są zahartowane przez trudne życie, radzą sobie z największymi przeszkodami, a każde zwycięstwo czyni je jeszcze silniejszymi i piękniejszymi. Są zmęczone, ale nie poddają się. Tracą siły fizyczne, ale zyskują psychiczną twardość. Podejmują trudne decyzje, stają życiu naprzeciw i walczą. O siebie, o swój świat, o swoje uczucia. Bieda, historia czy mafia mogą odebrać wiele, ale nie zniszczą hartu ducha i nadziei. Niezwykły dom, który stworzyła Tosca, był jej odpowiedzią na świat, w którym rządziła beznadzieja i trwoga. Ona miała odwagę przeciwstawić się. Pokazała, że zna niepisane zasady, ale nie boi się ich. Z ubogiej wychowanicy księcia stała się przewodniczką swojego ludu, twardą kobietą skrywającą wspomnienie największego szczęścia. A jeśli chodzi o miłość, to ona także przetrwała w tym niedostępnym, upalnym sycylijskim interiorze.
/Magdalena Giedrojć/