Na początku jest chłopak, który stoi wśród drzew.

Mniej więcej w moim wieku, już nie dziecko, ale jeszcze nie mężczyzna, ma może siedemnaście lat.
Nie jestem pewna, skąd to wiem.
Widzę tylko tył jego głowy, wilgotne ciemne włosy kręcą mu się na karku. Palące słońce wysysa soki ze wszystkiego, co żyje.
Niebo na wschodzie ma dziwną pomarańczową barwę.
Czuć gryzący zapach dymu.
Przez chwilę przepełnia mnie tak przytłaczający żal, że aż trudno oddychać.
Nie wiem dlaczego.
Robię krok w stronę chłopaka i otwieram usta, żeby go zawołać, ale nie znam jego imienia.
Ziemia chrzęści mi pod stopami.
Usłyszał.
Zaczyna się odwracać.
Jeszcze chwila, a zobaczę jego twarz.
I wtedy wizja opuszcza mnie.
Mrugam i już jej nie ma