Z okładki:
W swoich książkach szedł pod prąd polskiemu mesjanizmowi, kultowi ofiary. Jan Józef Szczepański (1919-2003) wydaje się najbliższy Conradowi, którego uważał za swojego etycznego mistrza. w powieści "Polska jesień", opowiadaniu "Buty" i w scenariuszach do filmów Stanisława Różewicza ("Wolne miasto", "Westerplatte") pokazywał wojnę w sposób przyziemny, w kategoriach ludzkiego obowiązku. Sceptyk i romantyk zarazem - tak siebie określał. W powieściowej dylogii "Ikar" - "Wyspa" dał chłodną psychoanalizę romantycznego zamachowca. Szczepański miał tradycyjny, przezroczysty styl - i niezależny, demitologizujący sposób myślenia. Przy całej swojej skromności pozostał nieugięty wobec powojennej władzy. W dramatycznym roku 1980 wybrano go na prezesa Związku Literatów Polskich- był najwyższym autorytetem moralnym.
Powieść "Polska jesień) (1955) to jeden z najważniejszych w literaturze obrazów kampanii wrześniowej. W aurze końca lata wojsko chaotycznie przemieszcza się czekając na starcie. Szczepański, doskonały stylista, pokazał samą tkankę życia: brak nadziei, zmęczenie, ale i odradzającą się - mimo klęski - wolę walki.