"Przeczytałem kolejny raz, równolegle z "Moją teczką".Wydaje mi się,że Ewa Berberyusz i Jerzy Giedroyc nadawali na zbliżonych falach.Książka oparta na wywiadach przeprowadzonych w Maisons Lafitte w latach 1991-1994.Giedroyc jest rozgoryczony kierunkiem zmian w Polsce.Berberyusz ma czasami odmienne zdanie ale generalnie podziela poglądy Redaktora.Smutna książka.Krótka wzmianka o kapitanie Czechowiczu,wywołała u mnie falę wspomnień.Pośrednio,dzięki niemu wyjechałem na roczne szkolenie do IBM Paryż z Fabryki Samochodów Małolitrażowych.Zdanie specjalnych testów było podstawą do wyjazdu na szkolenie.Nasz kierownik nie przystąpił do testów ,ale chciał koniecznie pojechać na szkolenie i mnie jako najmłodszego,mówiąc kolokwialnie,wykolegować.I tu wkracza do akcji kapitan Czechowicz.Mój kierownik,jak był poprzednio na szkoleniu w firmie ICL, spotkał w Monachium Czechowicza.Efektem spotkania było zatrzymanie przez SB paszportu..."

"Ciekawe opracowanie Ewy Berberyusz poświęcone Jerzemu Giedroyciowi. Przede wszystkim wynik kilku wizyt w Maisons-Laffitte na początku lat 90. ubiegłego stulecia. Rozmowy nie tylko z Redaktorem (który niezbyt chętnie - niejako z musu - udziela wywiadów), ale również z Zofią Hertz, Henrykiem Giedroyciem czy Gustawem Herlingiem-Grudzińskim.

Ogólnie - smutna książka: z jednej strony Giedroyć pozostaje coraz bardziej samotny, umierają jego wieloletni współpracownicy, z drugiej strony ocenia sytuację w Polsce jako fatalną ("patrzę z rosnącym obrzydzeniem na to, co się dzieje"). To wyjątkowo przygnębiające, człowiek, który całe życie pracował dla wolnej Polski widzi, że jego wysiłek nie dał efektów, o których marzył.

Tak na marginesie: nie mogę zapomnieć tego wyniosło-ironicznego spojrzenia Giedroycia gdy podczas spotkania z Wałęsą w grudniu 1988, ten drugi wygłosił swoje surrealistyczne: "wychowałem się na Kulturze".