W mieście wybucha epidemia ślepoty. Chorzy są zamykani w szpitalu, gdzie panują nieludzkie warunki życia.Bohaterowie "Miasta ślepców" zaczynają kolejno tracić wzrok. Dzieje się to bez ostrzeżenia, nagle i zgodnie z regułami rozpowszechniania się epidemii. Władze, próbując opanować epidemię, zamykają zarażonych w odizolowanym budynku, który przypomina raczej więzienie bądź też obóz koncentracyjny, nie zaś centrum chorób zakaźnych. Wśród zamkniętych jest jednak pewna kobieta, która wzroku nie straciła. Zdecydowała się na pobyt w zamknięciu i udawanie ślepej, by być razem z mężem. Wraz z nią obserwujemy, jak ludzie w ekspresowym tempie odarci zostają z cywilizacji i cofają się w rozwoju do stanu sprzed neolitu. Gdyby nie ta jedyna, która widzi, ślepi byliby gorsi od zwierząt, żyjąc pośród własnych odchodów, oczekując, że pożywienie i pomoc spadnie im z nieba.