Pomiędzy bielą czterech ścian rozgrywa się walka o życie. Czy w 12 dni można je w pełni przeżyć? W sprawach tak błahych, jak kolejny wschód i zachód słońca, jak śpiew ptaka czy krople deszczu?
Jest to opowieść o łzach, łzach szczerych jak tylko potrafią być szczere łzy dziecka, lecz również jest to opowieść o szczęściu, o życiu o Arete życia, o jego pryncypiach. O sprawach ważnych i ważniejszych, o rodzinie i potrzebie bliskości drugiego człowieka aż wreszcie o Bogu.
„Opowieść Schmitta jest przypowieścią nie tylko o dziecku, ale i o nas – dorosłych, o naszych uprzedzeniach, fobiach i niespełnieniach. W głębszym wymiarze książka Schmitta to również próba odpowiedzi na pytanie: jaki żyć?” ( Piotr Huniewicz, „ Polityka”)
W każdym z nas chociaż na co dzień nie uświadamiamy sobie tego, toczy się walka. Od wieków, od początku istnienia człowiek pragną posiąść wiedzę tajemną, alchemiczną, metafizyczną, aby zatrzymać czas, pragną życia – życia wiecznego.
„ Prawie każda strona przynosi ważną myśl, uczy doceniać chwilę, akceptować cierpienie” ( Roman Praszyński, „ Elle”)