Powieść historyczna polska--1918-1939.

Akcja powieści historycznej Jarosława Iwaszkiewicza „Czerwone tarcze” toczy się w XII wieku, a jej główny bohater to książę Henryk Sandomierski, syn Bolesława Krzywoustego. W pierwszej części widzimy go przemierzającego średniowieczną Europę, w swoich peregrynacjach docierającego aż do Ziemi Świętej. Razem z nim gościmy w klasztorach i zamkach, w leśnych ostępach i na ruchliwych miejskich placach, w twierdzach templariuszy i na cesarskim dworze. Wędrówka młodego księcia nie jest li tylko włóczęgą niespokojnego ducha, Henryk w tym czasie formuje siebie, zdobywa wiedzę polityczną i dojrzewa do idei, której poświęci swoje życie – scalenia w silny, suwerenny organizm państwowy rozbitej na dzielnice Polski. Jej symbolem staje się korona Bolesława Śmiałego – talizman i przekleństwo młodego księcia. Akcja części drugiej dzieje się w Polsce – to okres gospodarowania i przygotowań do realizacji postawionego przed sobą celu. Iwaszkiewicz wbrew dziewiętnastowiecznemu determinizmowi formułuje tezę, że o biegu historii decyduje człowiek. Czy jednak Henryk posiada wystarczającą charyzmę, by żelazną ręką ująć ster władzy? Czy potrafi zdobyć się na okrucieństwo i bezwzględność, na akty barbarzyństwa, na powielenie bratobójczych zbrodni, których dokonanie okazuje się logiczną konsekwencją zamierzonej centralizacji władzy? Polska historia jednoznacznie odpowiada na te pytania. Obserwacja wewnętrznych zmagań bohatera powieści rodzi jednak inne: czy Henryk w swoich działaniach poniósł klęskę, czy odniósł zwycięstwo?

Recenzja na Lubimyczytac:
""Czerwone tarcze" to powieść o życiu mało znanego z naszej historii Henryka Sandomierskiego, jednego z synów Bolesława Krzywoustego. Był Księciem Sandomierskim, który to urząd piastował w latach 1146-1166. Brał udział w wyprawie krzyżowej do Jerozolimy, walcząc z Saracenami, a po powrocie do kraju wraz z braćmi podjął się chrystianizacji pogańskich sąsiadów. Całe swoje życie poświęca aby scalić rozbitą na dzielnice Polskę w jeden, silny i suwerenny kraj. Zginął w bitwie o Prusy a jego księstwo rozdzielono na poszczególnych braci, gdyż Henryk zmarł bezpotomnie.
Nasuwa się więc pytanie, czy Henryk w swoich działaniach ponióśł klęskę, czy zwycięstwo? Czy jego trud nie poszedł na marne?!
Przepiękna opowieść o losie czlowieka, jego dylematach i wyborach, o sens poświęcenia się dla jednej ideii, nawet kosztem własnego szczęścia. Przez niektórych nazywany "polskim Hamletem", gdyż jest postacią o niezwykłej wrażliwości moralnej, przeżywający wewnętrzne zmagania, esteta, prowadzący ascetyczny tryb życia ze skłonnością do mistycyzmu.
Legenda głosi, że Henryk Sandomierski, będąc w Ziemii Świętej, kupił sobie piękną Żydówkę. Na podstawie tej legendy autor wprowadził w powieści wątek romantyczny, mający tragiczne zakończenie.
Książkę czytałam dwa razy z zapartym tchem. Razem z bohaterem odwiedzałam zamki polskie i średniowiecznej Europy. Przemierzałam dzikie ostępy, piękne krajobrazy krajów południowych oraz gorące piaski Ziemi Świętej .
Razem z nim przeżywałam miłość i szczęście, które odrzucił, gdyż był człowiekiem na wskroś prawym i nie zaprzedał własnych poglądów. Razem z nim przeżywałam gorzką samotność, słyszałam wiejący wiatr na wieży, skąd było widać wzgórza sandomierskie.
Książka ta wywarła na mnie wielkie wrażenie. Ilekroć o niej wspomnę ogarnia mnie nostalgia a serce czuje smutek i żal.
Uważam,że jest to najpiękniejsza powieść Jarosława Iwaszkiewicza i jedna z najpiękniejszych jakie do tej pory przeczytałam. Nigdy o niej nie zapomnę."