- Żywię się ludźmi - powiedziała kiedyś Joanna Chmielewska i choć brzmi to odrobinę krwiożerczo, wielbiciele jej talentu od razy wiedzą, o co chodzi. To nie jest tylko niesamowity dar obserwacji. Dochodzi do tego umiejętność analizy, wyciąganie wniosków z najmniejszych fragmentów zdarzeń, zachowań, zasłyszanych opinii czy wypowiedzi. Tu nie tylko zamieszkujemy w dwóch diametralnie różnych rodzinach, poznajemy wnętrza i gospodarzy, ich historie niemal od dzieciństwa, „historię choroby”, ale wręcz zaglądamy do ich myśli i emocji. Nie tylko znamy mechanizmy działań, ale je rozumiemy, identyfikujemy się, czasem współczujemy i mamy ochotę nawet powiedzieć – no, rób tak, szybciej! Każda postać dopracowana jest do ostatniego szczegółu, przemyślana, „zdokumentowana”.