Ale do rzeczy. Fabuła "Igraszek losu" sprowadza się do zaprezentowania starań dwojga ludzi, czytaj: kobiety i mężczyzny, którzy po przypadkowym spotkaniu, przez dziesięć lat nie mogą o sobie zapomnieć i zastanawiają się, czy spotkanie rzeczywiście było tylko przypadkiem, czy zrządzeniem losu, nakazującego im spędzić razem resztę życia (a jakżę). Sara (Kate Beckinsale), choć oczarowana nowopoznanym Jonathanem (John Cusack) (co widać po powłóczystych spojrzeniach), postanawia bowiem zagrać postać z baśni o kopciuszku, odnalezionym przez królewicza i zamiast banalnej wymiany telefonów proponuje zdać się na los. W jej mniemaniu przeznaczenie istnieje, czuwa i dba, by każdy miał szansę odnalezienia tego jedynego/tej jedynej. Dlatego Sara zapisuje swoje nazwisko i numer telefonu w książce, która zaczyna wkrótce krążyć po wielomilionowym mieście, nazwisko i numer Jonathana natomiast na pięciodolarówce, którą natychmiast wydaje. Niedoszłemu kochankowi mówi: jeśli jesteśmy sobie pisani, prędzej czy później odnajdziemy te przedmioty i trafimy na swój ślad. Niewiasta zamieszkuje współczesny Nowy Jork i bynajmniej nie jest po środkach wywołujących zaburzenia świadomości i percepcji, po prostu ma taki kaprys. Mijają lata i oto oglądamy naszych bohaterów, jak przygotowują się do wstąpienia w związki małżeńskie. Wewnętrzny głos podszeptuje im jednak, że powinni się za wszelką cenę odnaleźć, a wskazywać na to mają "znaki", które pchają się bohaterom pod oczy tak natarczywie, że mało się o nie potkną. Sara i Jonathan rozpoczynają więc poszukiwania.
Nie chcę zdradzać dalszego przebiegu zdarzeń, poprzestanę więc na stwierdzeniu, że film jak najbardziej mieści się w standardach hollywoodzkich.