(Nie)Boszczyk mąż zalicza się do grupy tekstów Joanny Chmielewskiej, w których kryminalna par excellence intryga nie odgrywa zasadniczego znaczenia. Utwór stanowi nawet coś zdecydowanie odrębnego, różniąc się ze wszech miar od czystego kryminału. A nawet nie jest to kryminał jakkolwiek pojmowany! Zresztą również i nie typowo chmielewski, czyli lubiany przez zażartych fanów jej twórczości: lekki, żartobliwy, trochę na niby, ale jednak z gronem zacnych (albo i mniej zacnych) nieboszczyków, uśmiercanych kolejno w trakcie rozwoju akcji. Tu dzieje się coś wręcz przeciwnego... Otóż Chmielewska, pisząc tę powieść, postawiła kolejny spory krok na drodze wiodącej ją od ironicznych kryminałów ku prozie ściśle obyczajowej. W tym przypadku, łowiącej przede wszystkim blaski i cienie życia współczesnych Polaków. Warstwa obyczajowa (Nie)Boszczyka męża znaczy dla sensów niesionych przez utwór radykalnie więcej, aniżeli zabawa we wspólne z czytelnikami wyszukiwanie (w trakcie rozwoju akcji) trupów. Przy czym w interesującym nas tu utworze polem dla pisarskiej penetracji stała się ta grupa społeczna, która dziś z wolna zastępuje klasyczną, ukształtowaną w dziewiętnastowiecznym kapitalizmie, ważną dla polskich losów inteligencję (tak zwaną klasę średnią oraz wyższą średnią).