Piekło przejmowało zgrozą całe pokolenia wierzących. To jeden z najstarszych koszmarów ludzkości, nieodłączny od lęku przed światem nieznanym, który otwiera się przed nami u kresu życia; owa "trwoga przed czymś po śmierci, przed tą nie odkrytą krainą, z której nie powraca żaden wędrowiec", co każe nam "znieść ów ból znany raczej, niż ulecieć ku innym, których nie znamy", jak pisze Szekspir w znanym monologu Hamleta.
Piekło jest zwierciadłem naszego własnego wstydu wyrzutów sumienia, wszechobecnego w świecie zła. Nosimy je w sobie, niby szatę raz na zawsze zrośniętą z ciałem, niby swoistą skórę kameleona, która zmienia barwę zależnie od lęków danej epoki...