„Księga herbaty” napisana została z myślą o amerykańskich czytelnikach, by przybliżyć im obraz kultury japońskiej, postrzeganej wówczas dość jednostronnie. Mniej w niej może zatem informacji o samych sposobach przygotowywania tego „boskiego napoju” - herbata jest tu tylko pretekstem do rozważań nad wschodnią filozofią i sztuką, wschodnim stylem myślenia i odczuwania. Szczególne zaś miejsce w tych rozważaniach zajmują filozofia taoistyczna i zen – one bowiem wywarły ogromny wpływ na kształtowanie się zachowań ludzi Wschodu, a także na samą ceremonię herbacianą.

„Herbatyzm” jak określa go Kakuzō Okakura, „jest kultem piękna, które daje się odnaleźć w codziennej, szarej egzystencji. Wdraża nam poczucie czystości i harmonii, tajemnicę wzajemnej życzliwości i romantyzmu ładu społecznego”