Świat nie został jeszcze do końca stworzony. Pan zaprasza wszystkich, aby kontynuowali proces jego tworzenia. Szczególną rolę w tym tworzeniu wyznaczył poetom. Nie, nie spodziewajcie się po nich, że wam ten świat uproszczą, wyłożą "kawę na ławę", wszystko wyjaśnią. O nie, nic z tych rzeczy. Ale poprowadzą was meandrami swojej wyobraźni, pokażą ścieżki, na które człowiek sam nigdy by nie trafił, zaprowadzą w krainy nieziemskie, gdzie kapłanki niosą dla was dzbanki rozkoszy... Poeci są czarodziejami wysłanymi przez Pana na świat, aby ten świat pięknie pomalowali słowami...
Im bardziej wgłębiam się w wiersze Danki, tym mniej pojmuję... Nie pojmuję, jak wiersze mogą człowieka tak osaczyć, tak go wchłonąć i tak bezboleśnie wyprowadzić z realnego świata i niezauważalnie zanurzyć go w świecie wykreowanym wierszami - świecie, być może, nie całkiem rzeczywistym, ale za to jakże pięknym... Idzie człowiek w tę wierszową niewolę, poddaje się bez walki i jeszcze się cieszy... Czy to normalne? Chyba jednak Danka jest Czarodziejką skoro potrafi czytać nasze oczy i zmyślać nasz czas przyszły, skoro potrafi dojrzeć nas zaklętych w sztalugach dnia, skoro nawet Czas potrafi się u niej zestarzeć. Niech ta Czarodziejka daje nam wiarę, pamięć, nadzieję i oczy otwarte. Niech daje nam radość poznania i możność kochania i nauczy nas co jest tego warte. Niechże nadal swój ugór na Ziemi obsiewa, a z pewnością odda Panu należną mu cześć...

Franciszek Sośnik