Myśleć optymistycznie. Szczupła. Z nostalgiczno-ironicznym spojrzeniem spod szkieł. Tak brzmi znacznie lepiej. Zażalenia do pana Boga nie wycofuję. Narozrabiał. To niezbity fakt. A ty się teraz martw człowieku jak się z tym uporać. To znaczy z własnym wyglądem. I ten człowiek- to oczywiście ja. Ale nie mam sił na zmartwienia w taką pluchę. Plucha i depresja? stanowczo za wiele. Ponad moje siły. Co za dużo to nie zdrowo. Nabawię się zgagi i całkiem przestanę jeść. Prawie wcale już nie jem. Anoreksja czeka mnie jak nic. I psycholog. Ze strachu łapię za kawałek bułki i zaczynam żuć. Żeby pobudzić soki żołądka aby zechciały się wydzielać.....