Dienieżkinie udało się przekazać świat młodych (i bardzo młodych) Rosjan - ich widzenie świata, marzenia, uczucia takimi, jakie naprawdę są. Może po części dlatego, że sama jeszcze doskonale pamięta środowisko młodych rówieśników?
Wszystko mi w tej książce współgrało - język znakomicie oddaje klimat i osobowości bohaterów. Nawet wulgaryzmy, które bulwersują wielu czytelników, dla mnie idealnie wtopiły się w styl autorki i nie budziły niesmaku. Może dlatego, że nadszedł czas „oswojenia„ się z tym, że nie tylko w Moskwie znajdziemy takich młodych jak w książce „Daj mi”?